Russische media noemen dit conflict de Georgische-Zuid-Ossetische oorlog, maar eigenlijk is het een oorlog tussen het grote Rusland en het kleine Georgië. De Russische staatszenders zoals RTR-Planeta beschuldigen Europese en Amerikaanse media van niet-objectieve verslaggeving: 'Waarom zijn de westerse media vergeten wie het eerst heeft aangevallen? Wie begon die oorlog?', houden ze de westerse media voor. Georgië valt zijn eigen provincie Zuid-Ossetië aan. Daarna is Rusland een militaire operatie begonnen 'om Georgië tot vrede te dwingen', zo is de officiële lezing.

Rusland verzamelde op de grens een overmacht aan troepen. Het Georgische leger kon niet anders dan verliezen, de troepen waren bij voorbaat gedoemd. Maar Georgië kon bijna niet anders dan die oorlog beginnen. Al maanden, jarenlang is er op de grens tussen Georgië en Zuid-Ossetië, en tussen Georgië en Abchazië een psychologische oorlog aan de gang. Volgens analisten bestookten strijders van die twee separatistische provincies af en toe Georgische dorpen. In de laatste maanden heeft Tbilisi een aantal keer verklaard dat Russische vliegtuigen de Georgische luchtgrens overschreden. Kortom, er waren genoeg aanwijzingen dat de situatie zou uitmonden in een serieuze gebeurtenis. En dat gebeurde.

Hysterie

Vanaf de eerste momenten van de oorlog begon de propagandistische machine zijn werk. Continu tonen Russische kanalen hoe Georgische troepen het bloedbad in Zuid-Ossetië hebben georganiseerd, hoe de dappere Russische soldaten hen weggejaagd hebben en de burgerbevolking hebben gered van de barbaren. De kanalen organiseren een massale hersenspoeling. Misschien hebben ze gelijk om patriottische gevoelens op die manier te verhogen. Maar het is echt jammer—de laatste deeltjes van de professionele journalistiek die nog restten zijn in de afgelopen dagen helemaal verdwenen. Journalisten van staatsmedia stellen tijdens interviews met politicologen provocerende, gevaarlijke vragen. Een reporter vraagt zich bijvoorbeeld hardop af of Georgië met haar actie de Georgische diaspora in Rusland in gevaar brengt. Volgens hem zou er wel eens een 'pogrom' kunnen komen tegen de Georgiërs in Rusland. Toen in de Kodor-bergkloof Abchazische troepen kwamen, zei een militair openlijk dat ze wraak kwamen nemen tegen de Georgische bevolking.

Nieuwe Hitler

Ik heb geen medelijden met de Georgische leider. Want hij is ook verantwoordelijk in deze tragedie. Hij is in de Zuid-Ossetische en Russische valstrik gelopen. Maar Moskou en Russische journalisten kweken tegen hem een enorme haat. Ze haten hem zoals Hitler wordt gehaat. Ze hebben een psychologisch portret van Saakashvili geschilderd. Volgens dit portret is hij net zo kwaadaardig als Hitler. 'Hij heeft een genocide tegen de Ossetiërs georganiseerd en moet berecht worden.'

Tegelijkertijd zeggen ze niks over de Russische aanval en het bombardement op Georgische steden en over de Georgische slachtoffers. Ze schuiven alles op Saakashvili als provocateur, psychopaat enzovoorts. Volgens de weinige journalisten in Rusland die nog een eigen mening hebben over het conflict, zijn de officiële Russische media in hysterie vervallen.

Rusland dwong Georgië, volgens de officiële lezing uit Moskou, 'naar de vrede'. Maar wat laat die tragedie gebeuren? Moskou zegt dat ze de eigen troepen en de burgerbevolking moest beschermen. Andere analytici beweren dat Rusland de Baku-Tbilisi-Ceyhan pijplijn wil controleren. Een andere belangrijke versie is dat Moskou haar macht aan de andere potentiëel ongehoorzame ex-Sovjet, GOS (Gemenebest van Onafhankelijke Staten)-landen laten zien. Rusland wil tonen dat het voor altijd in dat gebied de hegemonie heeft.

Dit alles doet me denken aan het bloedbad in mijn eigen stad Andijan in Oezbekistan op 13 mei 2005. Overheidstroepen schoten honderden mensen dood, maar Moskou beschermt zonder gêne de Oezbeekse president, waardoor hij niet voor genocide wordt vervolgd.
Thuis, hier in Nederland, heb ik een satelliet waarmee ik naar de Russische kanalen kijk. Nu wil ik die het liefst verwijderen.