Een kleurrijk gebouw op het Mediapark in Hilversum trekt direct de aandacht. Het gebouw lijkt op een enorme glazen kubus. Het Nederlandse Instituut voor Beeld en Geluid beheert hier ruim 70 procent van het Nederlandse audiovisuele erfgoed. Ruim 700.000 uren radio, televisie, film en muziek zijn in het gebouw opgeslagen. In het kader van 50 jaar Studio Sport is er dit jaar een speciale tentoonstelling te bekijken. Reden genoeg om eens een bezoek te brengen aan deze schatkist van beelden en geluiden en te ontdekken hoe kleurrijk dit instituut nu echt is.

 

Het instituut maakt het voor de bezoeker direct al leuk. In plaats van een kaartje tegen betaling, ontvangt de bezoeker een ring. De ring dient geactiveerd te worden bij een van de vele ‘incheck’ schermen in het gebouw. Er wordt gevraagd naar de naam en geboortedatum van de bezoeker. Vervolgens kan de bezoeker uit een menu kiezen door welke presentator of presentatrice hij of zij begeleid wil worden. Uit de  keuzemogelijkheden zijn alleen de Meiden van Halal van etnische komaf. Ik maak mijn keuze en vanaf nu wordt alles waar ik in het gebouw aan deelneem, opgeslagen op mijn persoonlijke ring.

De tentoonstelling ‘50 jaar Studio Sport’ is erg interactief. Virtueel voetballen, wielrennen en schaatsen. Een reportage maken, voetbal kijken vanuit een tribune en oude sportfragmenten bekijken in een sfeervolle televisiehoek uit de jaren zeventig. Ook zijn er speciale hokjes waar het nieuws wordt voorgelezen en waar de bezoeker commentator is voor een wedstrijdfragment. Kortom, genoeg om de bezoeker te vermaken. En ook ik heb me uitgeleefd door de vooraankondigingen te maken van het Sportjournaal. Hoewel sport in Nederland al heel lang een multicultureel verschijnsel is lijkt dit voor de sportverslaggeving niet het geval te zijn. Natuurlijk heb je Humberto Tan en, in het verre verleden van 'Langs de lijn',  Rocky Tuhuteru, maar hun invloed is in ieder geval op deze tentoonstelling niet terug te vinden. 

De tentoonstelling ‘Kijkbuiskinderen’ roept bij mij veel oude herinneringen op. Recente kinderprogramma’s en kinderprogramma's uit mijn jeugd zijn terug te zien in de zogenaamde ‘teletijdmachine’. 

Verderop kom ik de zogenaamde ‘Sterrenshow’ tegen: de wereld van de bekende Nederlandse televisiepersonages. 
Ik bekijk het kostuum van Ushi uit het bekende tv-programma ‘Ushi en van Dijk’ en loop door de gangen met kleedkamers van bekende Nederlanders. Helaas kunnen daarvan de deuren niet open.

In het ‘Achter de schermen’ paviljoen leren bezoekers regisseren, fungeren als cameraman, acteurs en dj’s. Ook ik probeer de aankondiging van de Lingokandidaten te regisseren, maar het is lastiger dan ik dacht en ik drukte uit verwarring op alle verkeerde knoppen. Het genante resultaat heb ik dan ook niet opgeslagen op mijn persoonlijke ring.

 

In het gedeelte ‘Ben ik in beeld?’ is er aandacht voor media en macht. Hoe zit het met de politiek in de media? Op een grote rode bank wordt een quiz gehouden met vragen over media en macht. Deelnemers nemen het tegen elkaar op en de overige bezoekers kunnen rondom de bank op kleine schermen een van de deelnemers wegstemmen. Erg leuk!

 

Aan het eind van de middag ben ik uitgeput, maar nog steeds enthousiast. Het instituut biedt heel veel interactie, waardoor de bezoeker veel leert over het audiovisuele landschap van Nederland. In de ‘Medialounge’ kan de bezoeker even tot rust komen. Door de ring te scannen, kan alles wat tijdens het bezoek is opgeslagen, even terugbekeken worden. Als ik de opgeslagen beelden opnieuw heb bekeken, krijg ik de indruk dat het instituut nog erg 'wit' is en dat er weinig aandacht is voor het veranderende kijkerspubliek, maar ook voor de verkleuring in de media zelf. Mijn medebezoekers waren in ieder geval uitsluitend wit en ook de beelden vertoonden veelal autochtone Nederlanders. Ook de tentoonstellingen kenden weinig multiculturele aspecten.  Behalve de Meiden van Halal die ik uit het keuzemenu kon kiezen, ben ik in het instituut alleen nog maar een poster van Jörgen Raymann tegengekomen. Jammer, maar desondanks was het een heel plezierig bezoek en ik raad iedereen aan er eens een bezoek aan te brengen.