Radhakishun is wars van dubbele moraal en dubbele agenda en daarom liet hij een item zien waarin Wim Kok op bezoek kwam bij Barend en Van Dorp bij RTL 4. Had Kok immers eerder  beweerd nooit meer bij dit tweetal op bezoek te komen, maar met de verkiezingen in zicht, zat hij daar toch maar weer.  En hoe valt het te rijmen dat Kok zich tijdens zijn premierschap uitsprak tegen de ‘graaicultuur’, maar eenmaal in het Shell-bestuur liet hij dit gewoon passeren?
Radhakishun wilde de poppenkast van wat tv is laten zien en ‘onthulde’ dat hij geen thee aan het drinken was, maar bruine rum. 
Radhakishun poneerde ook een aantal stelligheden zoals:
-Theodor Holman is een gemene racist, maar ik mag hem
-Niet Cruyff is god, maar Pélé
-Den Uyl en Pronk zijn misdadigers (omdat ze Suriname onafhankelijk hebben laten worden, terwijl dat nog niet kon volgens hem)
- Kees Rijvers (voetbalbondscoach in 1981-wj) kreeg een dolk in zijn rug door Rinus Michels

Sociale antenne
Het programma dreigde aan al Radhakishuns ambities voor de avond  bijna ten onder te gaan in een grote woordenbrij van heftige uitspraken, uitgebreide uitwijdingen en boude stelligheden waar  de stugge Margriet van der Linden met alle macht, als een verdrinkende in een klaterende waterval, zich hevig vastklampend aan haar  papieren als reddingsboei, probeerde  greep op te krijgen. Gelukkig bleek de sociale antenne van Radhakishun nog  te werken, want na circa 1 uur bond hij in wat het programma ten goede kwam.  

Eerbetoon
Zo vertelde hij dat hij door de typetjes van Van Kooten en De Bie meer oog had gekregen voor  randfiguren, maar ook dat als hij iemand in zijn hart sluit, hij tegelijkertijd zulke  hoge verwachtingen koestert over  diens eerlijkheid en integriteit, dat die vriend alleen maar heel hard van zijn voetstuk kan vallen, wanneer hij niet meer aan die verwachtingen kan voldoen. Met een item waarin de Belgische groep Clouseau zingt ‘Daar gaat ze’, eerde hij, verlegen, zijn vrouw waarmee hij al 27 jaar getrouwd is en met een andere compilatie van allochtone  presentatoren, eerde hij zijn wegbereiders op televisie.

Charles Pahlad
Zijn tv-avond eindigde met nog een eerbetoon en wel aan Charles Pahlad. Het was tegelijkertijd het item wat veel zei over Radhakishuns eigen ijzeren logica en intense trouw aan vrienden. Pahlad hielp Radhakishun uit Suriname vluchten toen het radio-station van zijn familie in brand werd gestoken. Het was de tijd van de Decembermoorden en Desi Bouterse. Pahlad is nu echter als ondervoorzitter betrokken bij Bouterse’s partij de NDP. Is dat niet opportunistisch vroeg Van der Linden hem? Nee, vond Radhakishun. Pahlad heeft het hem uitgelegd: ‘Ik woon hier, jij woont in Nederland’. Radhakishun legt verder uit: Suriname is een land met een kleine bevolking, iedereen kent elkaar en  je moet zien te overleven. En: ‘Pahlad is ook degene die de graven heeft gedolven voor de overledenen van de Decembermoorden, niemand wilde dat doen.’ Hij durft verantwoordelijkheid te nemen, vindt Radhakishun. Opportunisme mag, maar dan moet je daar ook eerlijk voor uitkomen. Wim Kok daarentegen ging alsof zijn neus bloedde weer bij Barend en Van Dorp zitten,  zonder rekenschap af te leggen.
Zijn trouw aan Pahlad is zo groot dat Radhakishun bekende dat: ‘Als Pahlad mij vraagt als stalmeester op te treden bij een NDP-bijeenkomst, dan doe ik dat’. De eigen logica van Prem Radhakishun. 

De uitgekozen tv-fragmenten waren niet bijzonder, maar voor degenen die geïnteresseerd zijn in de persoon van Prem Radhakishun heeft hij ongemerkt veel van zich laten zien, en dat was toch ook dankzij het volhardend vragen van Van der Linden.