Groeneweg vertelt in verhaal 21 over Jordy. Jordy is de klas uitgestuurd en mag weer terug naar de klas. Groeneweg heeft hem uitgebreid advies meegegeven zodat hij niet weer de klas wordt uitgestuurd. 'Jordy gaat de rest van het uur perfect werken, wat er ook gebeurt of niet Jordy?' vraagt hij nog eens.

'Ja, mees.'
 Even later neem ik plaats achter mijn computer om mijn laatste e-mail voor het weekend door te nemen. Dan wordt er op de deur geklopt.
'Ja.'
 Ik hoor iemand achter mijn rug binnen komen. De stilte zegt mij al genoeg.
'Jordy?'
'Ja, mees.'
Langzaam draai ik me om. 'Wat is er, Jordy?'
'Ik ben eruit gestuurd, mees.'
'Waarom?' zucht ik. Diep.
'Nou, ik kwam weer binnen en toen zei Max, zo ben je er weer en toen zei ik hou je bek man, maar ik zei het wel een beetje hard.'
'En toen?'
'Toen wilde ik Rachida haar pen teruggeven, dus die gooide ik door de klas, maar niet zo hard en toen werd de juf boos en zei ze heel veel. Toen zei ik: ik kan u niet volgen hoor en toen moest ik weg.'

Groeneweg eindigt zijn verhaal aldus: Er is een onderzoek uitgevoerd onder pubers. Het bleek dat hersenen van jongens pas rond hun twintigste volgroeid zijn. Ik geloof het onmiddellijk.

Eindeloos geduld en charme
Het is dat begrip voor de onvolwassenheid van zijn leerlingen en de humor waarmee hij de situaties kan bezien, die Groeneweg door de soms absurde drukke dagen heen helpt. Want naast dat hij leraar is, maakt hij ook de roosters, belt hij ouders, belt hij met allerlei maatschappelijke instellingen en moet hij ook heel overwogen met bijvoorbeeld een autistische leerling omgaan die hem precies houdt aan zijn uitgesproken woorden. 
Maar het is ook het aardige gebaar van een leerling die koffie voor hem haalt, waardoor hij weer vertedeerd raakt over zijn leerlingen als hij even met zijn handen in het haar zit. Met veel charme, eindeloos geduld en soms ondoordachte noodgrepen probeert Groeneweg grip op zijn leerlingen te krijgen. Maar soms weet hij het ook niet meer. En dat geeft hij dan maar eerlijk toe.

Waardige opvolger
Marcel Groeneweg is een waardige opvolger van Kees Beekmans die in Een hand kan niet klapt (2005) als eerste schreef over zijn werk als vmbo-leraar. De leven is hard is een boekje dat iedereen zou moeten lezen: van beleidsmakers tot ouders, van leraren in spé tot schoolinspecties. Want zonder dramatisch te doen beschrijft Groeneweg hoe moeilijk het is voor sommige leerlingen om op te groeien en dat hoe stervens druk hij het eigenlijk ook heeft als leraar, hij toch vindt dat hij zijn deur moet openhouden voor de leerling die met hem wilt praten, omdat hij weet dat de leerling niet bij zijn ouders terecht kan.

_{Boek: De leven is hard
Uitgever: Aristos, het boek is te bestellen via www.aristosbv.com
Prijs: € 15,50, 121 p.}