De afgelopen weken heb ik mezelf doodgegooid met de Afghaanse verkiezingen. Geen artikel of programma over Afghanistan is mij ontgaan. The washtington Post, The Herald Tribune, The Independent, maar ook Al Jazeera en de Afghaanse websites en satellietzenders hebben een lange termijn relatie opgebouwd met mijn ogen. Daarnaast heb ik veel reacties en commentaar gegeven op de situatie in Afghanistan in verschillende geschreven en audiovisuele media met telkens de vraag: wie zou gekozen moeten worden? En ik dacht eerst dat ik het wist, maar de totale onderdompeling vraagt vandaag, de dag van de verkiezingen, haar tol: ik weet het niet meer….

Zoveel meningen, zoveel feitelijke informatie, zoveel tijd, energie en zoveel gepraat over wat er allemaal mis is en wat er nou beter kan. Of beter gezegd: wie het verbeteren kan. Karzai? Nee, te corrupt. Abdullah? Nee, niet koosjer. Bashardost? Nee, geen diplomaat. Ghani? Misschien. Zeker weten? Nee.

Geen garanties in Afghanistan
In Afghanistan kan niets gegarandeerd worden. Stel dat je op de man of vrouw stemt waarvan jij denkt dat hij/zij de beste bedoelingen heeft met het land. Dan nog biedt het geen enkele garantie dat dingen werkelijk ook anders zullen lopen. Grotendeels zijn we afhankelijk van de westerse politiek, maar voor een ander deel van onze eigen tekortkomingen. 
Rechters die de eed aflegden om rechtvaardigheid in het land te brengen, zetten onschuldige en liberale geesten in de cel. 
Politici die beweerden het beste voor het volk te hebben, hebben het beste voor met hun portemonnee, waarin ook donorgeld te vinden is. 
Politiemannen die wetteloosheid en criminaliteit tegen moeten gaan, zijn afhankelijk van smeergeld van diezelfde criminelen om in het levensonderhoud van hun gezinnen te voorzien. 
Grondwetten die de rechten van vrouwen horen te beschermen, worden tijdens geheime politieke koehandel herschreven en aangepast zonder raadpleging van het volk. 

En daarbij komt een versplinterde en ongecoördineerde Taliban die ondertussen niet meer weet met welke leider het verder moet en uit frustratie onschuldige burgers bedreigt en vermoordt. En de vraag is: wie is het beste voor dit land? Wie kan al deze problemen verhelpen?

Realisme
Toen Barack Obama midden in een economische crisis aan de macht kwam, bevonden de kiezers zich in een euforie. Hij was de Messias die de mensheid uit zijn verdoemenis zou verlossen. Maar men was ook realistisch: in vier jaar tijd kan hij het land niet uit de economische crisis halen én de gezondheidszorg voor alle Amerikanen toegankelijk maken. Hoe realistisch moeten we voor Afghanistan zijn? 

Een corruptieloze staat in vijf jaar is onmogelijk: je kunt niet iedereen heropvoeden. Dat is een lange termijn doelstelling. Wetteloosheid en criminaliteit kunnen alleen verholpen worden als het politieleger selectief gekozen wordt op militaire discipline. Dat gaat met strengere straffen (een moordenaar hoort niet vrij te lopen!) en een rechtvaardig juridisch klimaat  gepaard. 
Grondwetten die de meest essentiële rechten van de mensen (dus ook vrouwen en kinderen!) moeten beschermen, horen niet 'onder constructie' te zijn. 
Tot slot moet met de Taliban onderhandeld worden vanuit een sterke regeringspositie zodat het Afghaanse volk niets hoeft in te leveren. 

Afghaanse toverstaf?
Kan dit in vijf jaar tijd bereikt worden ongeacht wie er aan de macht komt? Daar hebben we Afghaanse wonderen voor nodig. En die wonderen kunnen lang op zich doen wachten. Ik zie Karzai noch een andere kandidaat zijn toverstaf pakken en met zijn staf over de bergen strijken, de bergen in tweeën breken en daartussen het volk naar de beloofde veiligheid brengen. Evenmin zie ik nog een kandidaat  over het water van de Kabul-rivier lopen.

Misschien moet ik met een meer pragmatische en realistische kijk het verkiezingstafereel aanschouwen en met geen hooggespannen verwachting het resultaat afwachten. Want wie het ook wordt, de genoemde problemen kunnen niet binnen vijf jaar verholpen worden. Met deze gedachte als vertrekpunt kan het resultaat alleen maar positief zijn over vijf jaar. En zo voorkom ik dat ik over vijf jaar weer weemoedig wordt.  

_{Dit was het laatste artikel van Sahar Noor in een serie van 4 over de Afghaanse verkiezingen. Eerdere artikelen verschenen op 13, 14 en 18 augustus.}