In een volle zaal gevuld met vooral Nederlanders van Surinaamse  en Marokkaanse afkomst werd er intensief gediscussieerd tussen publiek en panelleden over de vraag hoe de berichtgeving over multiculturele wijken plaatsvindt en verbeterd zou kunnen worden. In de hitte van het debat verliet een Turkse Nederlandse dame boos de zaal. Ze vond dat debatleider Felix Meurders haar onvoldoende de kans bood om haar zegje te doen. Haar insteek: media, ook lokale media, zijn alleen maar uit op stereotiepe beelden. Na de moord op Theo van Gogh, deze week 5 jaar geleden, had zij bloemen gebracht naar zijn herdenkingsplaats als teken van medeleven. Ze werd beschimpt door autochtone buurtbewoners. AT5 filmde  het treffen, maar zond de beelden niet uit, wél beelden van rouwende autochtonen waardoor het leek alsof binnen de allochtone gemeenschappen ook niet met afschuw was gereageerd op de moord.

Bedreigingen
Juist deze week wordt er gediscussieerd over de vraag of journalisten net als hulpverleners en politie ook niet extra beschermd moeten worden tegen agressieve burgers. De 29-jarige Abdelhakim B.  kreeg 80 uur werkstraf, waarvan 40 onvoorwaardelijk, voor het sturen van 2 bedreigende e-mails naar Clairy Polak van NOVA. Hij was het niet eens met de berichtgeving over Marokkaanse jongeren. De rechter kwam tot een hogere straf omdat hij  oordeelde dat journalisten ongestoord hun werk moeten kunnen doen. Eerder had Carolien van den Heuvel van EenVandaag ook aangifte gedaan bij de politie omdat zij zich bedreigd had gevoeld door jongeren in een wijk. Waar komt die agressie vandaan?

Iemand die zijn vrouw slaat
Haci Karacaer (publicist en voormalig Milli Görüs-woordvoerder), Yassin El Forkani (imam in Slotervaart) en Glenn Codfried (MART-radio) weten uit eigen ervaring wat er mis kan gaan tussen journalist en wijkbewoner. Ondanks de genuanceerde verhalen die ze de journalist vertelden, kwam dan toch de vraag ‘heb je niet iemand die zijn vrouw slaat’ of de opmerking ‘de eindredacteur heeft toch liever iemand die voor het afhakken van handen is’. Er wordt ongevraagd een microfoon onder wijkbewoners hun neus geduwd of er komt ondanks allerlei beloftes en 2 maanden filmen in de wijk  toch vooral net dat ene negatieve  aspect uit de wijk op tv.

Belevingswereld
Voor Farid Azarkan van Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders (SMN) was de negatieve beeldvorming over moslims de reden om zich 2 jaar geleden voor SMN te gaan inzetten. ‘Op de tv zag je alleen maar stamelende, slecht sprekende moslims. Dat beeld klopte niet en dat beeld wilde ik veranderen.’ De berichtgeving over wijken vindt hij te eenzijdig. Azarkan: ‘De berichtgeving over bijvoorbeeld criminaliteit in de wijk doet alsof alleen autochtonen daar last hebben. Maar allochtonen vormen meestal de meerderheid in die wijken en zij  hebben daar ook last van, ook Marokkanen. Maar zij komen niet in beeld. Er bestaat een grote afstand tussen de belevingswereld van de journalist en die van de wijkbewoner.’

22 'moorden'
De stelling dat de professionele journalistiek over de wijken ver te zoeken is, wordt door 4 van de 5 programmamakers onderschreven behalve door Daan Jansen van Netwerk. Hoewel Ger van Westing, eindredacteur van NOVA, het eens is met de stelling, vindt hij dat NOVA het goed doet. Een deel van het publiek is het daar niet mee eens en vindt dat met name NOVA allochtonen stereotiep weergeeft. Dit weerhoudt de eindredacteur er niet van  om consequent over 22 moorden in Zuidoost te spreken  terwijl het feitelijk over 22 schietincidenten gaat met 3 doden tot gevolg. Codfried van MART-radio: ‘Ik heb bij NOVA aan tafel nog nooit een donkere deskundige, professional of wijkbewoner  gezien over de schietincidenten in Zuidoost.’  

Autoraamjournalistiek
Saskia Dekkers is correspondent in Frankrijk voor het NOS-journaal en deed verslag over de rellen in de banlieues van Frankrijk. Ze heeft zich niet zo vaak bedreigd gevoeld in de wijken en daar is een goede reden voor. Dekkers gaat met haar cameraman nooit zo maar een wijk in. Ze legt eerst contacten en wanneer na gesprekken vertrouwen is ontstaan en er toestemming wordt gegeven, dan pas haalt de cameraman de camera erbij. Dat kost tijd, maar dat heeft ze ervoor over en ze weet dat ze terug kan komen. Dekkers durft bovendien ‘nee’ te zeggen tegen haar opdrachtgever: ‘Je kan bij een complex onderwerp niet zomaar  even de wijk ingaan om in een paar uur en item draaien.’ Ze toont evenmin angst. Ze staat midden tussen groepen jongens en benadert hen als jongeren. Ze verwerpt de tv-journalistiek die vanuit een naar beneden gedraaide autoraam een reportage over een wijk wil maken. Jansen van Netwerk meent daarentegen: ‘Je moet snel even  de wijk in kunnen gaan met een camera.’

Verandering
De discussie over media in de wijk wordt al jarenlang gevoerd. Er lijkt weinig veranderd, maar dat is toch niet helemaal waar. In de twee panels van  deze avond zaten jonge programmamakers van Marokkaanse en Surinaamse achtergrond. En ook in het publiek zaten allochtone journalisten die bij NOVA of het NOS-journaal hadden gewerkt. Velen verdwijnen weliswaar net zo snel weer van het Hilversumse Mediapark als ze zijn gekomen, maar ze zijn niet helemaal van het podium verdwenen. Een deel keert weer terug  bij of vindt nieuw emplooi bij lokale of etnische media. Maar uiteindelijk maakt het niet uit wat de achtergrond is van een journalist, zegt iemand uit het publiek: ‘Het gaat niet om de kleur, maar om de state of mind van de journalist, zijn referentiekader.’

_{Het debat werd georganiseerd door Mira Media samen met het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders}.