Want de meeste Molukkers die de overtocht naar Nederland maakten, zijn inmiddels overleden. Excuses maak je aan diegene die iets, door jouw toedoen, overkomt. Mij is de overtocht naar Nederland niet overkomen. Sterker nog, zonder die overtocht had ik zelf niet eens bestaan. Ik voel mij dan ook geen slachtoffer ‘de’ Molukse geschiedenis, of de geschiedenis van mijn grootouders. Dankzij hun overtocht naar Nederland ben ik er. En mijn grootouders hebben hun gezin, mijn tantes en ooms opgevoed met het idee dat zij er hier in Nederland wat van kunnen maken.

Bovendien is een excuus slechts een symbool. De waarde van dat symbool zou moeten staan in datgene wat je ermee doet. Voor mij zijn zaken als historisch en maatschappelijk bewustzijn van belang. Het erkennen van de geschiedenis en het inbedden van de geschiedenis van Molukkers en andere migrantengroepen in het geschiedenisonderwijs bijvoorbeeld. Of het erkennen van de zorgelijke onderwijspositie van de gemiddelde Molukse leerling, en een aanpak hiervoor.

Geschiedenis erkennen

In een tijd waarin alle subsidies voor instellingen die zich inzetten voor de Molukse gemeenschap in Nederland worden stopgezet, pleit ik ervoor dat deze blijven bestaan. Niet als vorm van excuus, maar om erkenning van problemen die beleidsmatig met specifieke kennis efficiënt en effectief aangepakt kunnen worden binnen etnische groepen.

Natuurlijk doet het mij pijn, om te zien dat mijn Molukse oma niet meer naar haar geboortehuis kan. Dat zij alleen maar op Schiphol kan zwaaien naar diegenen die naar haar ‘Tanah air’ gaan. Maar mijn oma en mijn overleden opa kregen door het uitreiken van de Rietveldpenning en een jaarlijkse vergoeding een tegemoetkoming en stuk erkenning voor hun geschiedenis. De oprichting van het Moluks Historisch Museum bewees dit eveneens.

Toekomst waarborgen

Om die geschiedenis van mijn grootouders te bewaren en bewaken is inbedding in historisch en maatschappelijk gedachtegoed van belang. En vanuit mijn optiek, niet om het verleden weg te vagen, maar mede om de toekomst van een groep Molukse jongeren in Nederland te waarborgen. Daar moet eerst eens aandacht voor zijn.

Rond de tachtig procent van de Molukse jongeren heeft de afgelopen jaren een vmbo- of mavo-advies gekregen. Van andere leerlingen op dezelfde scholen kreeg 53 procent dit advies. Achttien procent kreeg een havo- of vwo-advies.
Een belangrijke oorzaak van de achterstand is een lage sociaaleconomische status van de ouders, die minder goed de Nederlandse taal beheersen en beperkte kennis over het onderwijs hebben. Van de Molukse jongeren haalt 45 procent uiteindelijk een vmbo- of mavodiploma. Eén vijfde haalt helemaal diploma.

Laat Molkenboer in overleg gaan met de 70 Molukkersgemeenten om voor deze problematiek aandacht te vragen in media en landelijke politiek. Laat Roemer hiermee een politiek statement maken. Zodat de problematiek van de Molukse gemeenschap in Nederland efficiënt en effectief beleidsmatig aangepakt kan worden. Dat zet pas zoden aan de dijk.