Hoofdmotief zijn de ongeschreven, maar alles bepalende regels, over de rolverdeling en hiërarchie in de familie, en het verzet daartegen van de hoofdpersoon. Silvana Scaglione is de jongste dochter uit een Italiaans immigrantengezin. De inmiddels tweede generatie van het gezin probeert zich aan te passen aan de Nederlandse nuchterheid, maar door de aderen stroomt nog altijd het Italiaanse bloed. Nadat eerst vader en vervolgens moeder overlijdt, ontstaat er een ware aardverschuiving in de hiërarchische verhoudingen binnen de familie. Silvana’s oudste broer Franco wordt nu als het hoofd van de familie beschouwd. Dat is een vanzelfsprekendheid waar niemand aan twijfelt, behalve Silvana. Haar volgzame gedrag verandert in een gespannen verzet tegen het heersende leiderschap van Franco. Silvana gaat de strijd aan met haar oudste broer, met alle gevolgen van dien.

De roman is voor een groot deel autobiografisch; di Bortolo verwerkte haar eigen ervaringen in het verhaal . Het beeld van veel Nederlanders, dat Italiaanse gastarbeidersgezinnen volledig ‘vernederlands’ zouden zijn,   wordt in haar roman bijgesteld: Hoe lang de familie ook in Nederland is en ongeacht het feit dat de tweede generatie in Nederland is opgegroeid, uit Italië meegenomen  tradities en normen blijven een rol spelen.

Hoewel de inkleuring van de thematiek Italiaans is, zullen veel Nederlanders ook herkenning vinden in het boek; thema’s als  het verlies van een ouder, wrijving tussen broers en zussen onderling, en spanningen rondom erfenissen zijn immers universeel.

Di Bortolo schrijft in een directe stijl die soms wat houterig overkomt. Dat komt de authenticiteit van het verhaal echter wel ten goede. Di Bortolo noemt het zelf: ‘autobiografisch proza, narratieve non-fictie’. Dat is een genre dat  –als het om Italianen in Nederland gaat- nog weinig andere publicaties kent.